Sa Pagdaan ng Panahon

Hindi ko na maalala kung kelan ko huling naramdaman ang pakiramdam na ganadong-g anado akong magsulat. Excited ba? Nag uumapaw sa ideya, hindi mapakali ang mga daliri na para bang kating-kati sa pagtipa. Kailan na nga ba ang huli? Kahit balikan ko ang kalendaryo, mukhang hindi ako nakapag iwan nang ‘memo’ sa parteng ‘yun ng buhay ko.

Sinubukan kong magbalik-tanaw, binalikan kung paano ako natutong maglakad dito sa mundo ng blogosperyo. Kung papaano ako inalalayan nang mga taong una kong naging karanasan. Kung papaano ko unti-unting minahal ang konsepto ng paglalahad ng iyong saloobin gamit ang pagsusulat. Binalikan ang unang poste, mula sa mainit na pagtanggap nang mga aking naging kaibigan hanggang sa mga makukulit at minsa’y mahaharot na  palitan nang komento. Biglang may nag –flash sa isipan ko, “Anyare?”. Napabuntong-hininga ako, tapos natanong ko ang aking sarli, “Ou nga, anyare?”.

Sa totoo lang, hindi ko rin alam ang sagot sa katanungang iyan. “Nasaan na nga aba?” Andiyan lang naman. “Eh ba’t parang wala?”, hindi ko rin alam. Sinubukan ko naman, sinubukan kong bumalik. Subalit ang ideyang kanina lamang ipinunla, kahit di pa naman nasisikatan ng araw ay nangamatay na. Su’bok parin, balik-tanaw, click dito-click doon, dalaw ditto-dalaw doon. Para akong nakasakay sa time machine habang binabalikan ko yung dati, hanggang sa naramdaman ko na lang na may gumuguhit na palang ngiti na unti-unti nang nag mamarka sa aking mga pisngi.

Bigla kong naisip, “Ou nga, ang dami rin palang naka apekto, kung bakit hindi naman kasama sa plano eh parang naka-hiatus mode ako”.  Nandiyan ang trabaho, lablayp na kung minsan parang rubik’s cube na may pagka-komplikado, emosyon at kaniya-kaniyang  sirkumstanisyang ating kinakaharap sa pang araw-araw. Hanggang sa napagtanto ko, sa aking paghinto. Patuloy parin ang kalakaran sa mundong ito, minsan ka mang tumatak sa kanila. Darating ang panahon kung saan matatabunan ka rin ng yapak ng iba.

Isang Oras

Isang oras ang nalalabi bago matapos ang kabuoan ng araw ng trabaho ko. Isang oras na nais kong ilaan para sa kuta kong napag daanan na ng panahon at ngayon inaamag na. Isang oras na nais ko samantalahin hangga’t may pag kakataon pa. Isang oras na nais kong iaalay sa mga taong aking nakasalamuha sa virtual na mundong ito. Hindi ko man naka daupang palad ang ni isa sa inyo, minsan naman kayong nag iwan nang yapak sa akin na siya paring  binabalik balikan ko.

Isang oras…. isang oras na hindi maaring makuha ng lahat. Isang oras na sa marami ay hindi sapat. Subalit isang oras ang aking pagkaka siyahin para para mapunan ang aking kagustuhang salat. Kagustuhang makapag sulat, maiapahayag at maipamahagi. Kagustuhang sabihin sa inyo na ang lugar na ito at kayo ay namumukod tangi. Kagustuhang ilabas ang lahat nang aking saloobin. Kagustuhang sa isang oras ko na lamang pagkakasiyahin.

Hindi pa man lumilipas, pero pakiramdam ko ang bilis nang takbo ng oras. Hindi pa man lumilipas subalit tuyot na ang aking isipan kahit wala pa akong naipapamalas. Hindi pa man lumilipas, ngayo’y nag-da dalawang isip nang magpatuloy sa kaisipang ang aking daliri sa pagdura ay tuluyan nang nagasgas. Hindi pa man lumilipas at pakiramdam ko ang isang oras na meron ako’y inunahan na ako sa pagkaripas.

Isang oras, ngayo’y nalalapit na sa pagtatapos at hanggang ngayo’y pilit paring pinipiga ang utak upang sa katas makipag tuos. Sana’y maunawaan mo nang lubos kahit na ang istratehiya ay laos at sa sapat na diwa ay kapos, magpapatuloy ako’t ‘di magpapapigil kahit na ang aking pagbagsak sa aking puso ay tagos.

Maaaring iyong napuna, sa bawat nilaktawang mga salita. Ang talatang sa mahaba nag simula, tila ngayo’y nauupos nang kandila. Hindi ko maitatago na sa pagkaubos ng “isang oras” ko at sa pagpapatuloy ng mga daliri ko, lumalabas ang pagkabaluktot ng posteng ‘to.

Nasaan na nga ba? Nais ko lamang ay muling makapag sulat, subalit maging utak ko ay namalat na ngayo’y sa mensahe ay salat. Hiling ko sana ay muling mabigyan ng buhay, kahit na katiting kung meron man sa aki’y nananalaytay. Ipupusta ko ang aking pangarap na bahay basta’t huwag lamang ang aking pinakamamahal na Nanay.

Alam ko, at hindi mo na kailangan pang sabihin pa, “i know right” ika nga nang iba. Basta’t ang nais ko lamang ay tumipa, kahit na hindi angkop sa pagsisimula, na ang posteng ito ay lagyan ko nang kuwela.

Namiss kita, ou ikaw, hindi mo na kailangan pang magturo pa nang iba, ligaw na damo ka man o gamu-gamo pa. Basta’t marunong kang magbasa, tikom man o naka-nganga. Subukan mo ring tumipa, malay mo pagkatapos nito, magka “isang oras” pa.

Isang oras.